In de centrale hal van het Kunstmuseum ligt een cassata van vijf meter lang. Geen taart om meteen aan te snijden, maar een stille getuige van tradities die zich altijd opnieuw laten uitvinden. Tijdens Museumnacht werkt Julia Nona aan dit monument van Siciliaanse zoetheid: laag voor laag, met suikerwerk en gekonfijt fruit, transformeert de eenvoudige basis in een fragiel landschap.
Het decoreren wordt zo een performance: langzaam, ritueel, soms haast meditatief. Bezoekers kunnen toekijken, dichtbij komen, vragen stellen, of juist stil meebewegen langs de tafel. Wat zichtbaar wordt, is meer dan een gebak. Het gaat over geduld en overdaad, over vergankelijkheid en herinnering. Elke bloemslinger van suiker is een echo van handen uit het verleden, elke kleur een flits van feest.
De cassata ligt daar als een lijn in de ruimte, een tijdelijke grens en tegelijk een uitnodiging. En Julia Nona, bezig met het minutieuze werk, is slechts doorgeefluik: van traditie naar verbeelding, van verleden naar dit ene moment.
